...Μα και κείνοι οι άλλοι, που τίποτα δεν τους πήγε καλά, και κάνουν από έναν έρωτα που έδυσε άλλον έρωτα για τη δουλειά τους, αντλώντας από την πληγή. Κι ανίσως κάποιοι κοντινοί αρνιούνται να τους καταλάβουν, δεν πειράζει, γιατί έτσι υπαγορεύει το είναι τους. Έρωτας δημιουργικός, ανεμόσκαλα, η φωτεινή κλωστή τους… Κι οι άλλοι, που τους χωρίζουν αξεπέραστοι φραγμοί ή και αγεφύρωτα χάσματα, κοινωνικά, θρησκευτικά, ακόμα και στις αντιλήψεις τους, αλλά κρατούν τις ψυχές τους κοντά με την ακοίμητη έγνοια και την αναπόληση, γιατί απλά αγαπιούνται. Τα μάτια του άλλου ανάμεσα από το παγερό συρματόπλεγμα. Τα μάτια του άλλου, ό,τι κι αν παρεμβάλλεται για να τα κρύψει, μέσα μας ή έξω μας. Σοφή τέχνη της ανάμνησης, προστάτης άγγελος της αγάπης… Γιατί ο έρωτας δεν ζει δίχως πυκνές αναλήψεις του παρελθόντος στο παρόν, εκούσιες, εμμονικές, σκόπιμες και εντελώς ψαγμένες. Πώς αλλιώς να ντύσεις την επόμενη μέρα φωτίζοντάς την με τα επεξεργασμένα, συγκλονιστικά προηγούμενα. Πώς να αποσπάσεις από την άτεγκτη φραγή της τρέχουσας πραγματικότητας, σπάνιες στιγμές, ώρες σημαδιακές -γεννήσεις, αρρώστιες, συνάντηση, πένθη- όπου το αγαπημένο πρόσωπο γίνεται σωστό εικόνισμα, μα και τα όνειρά σου, αυτή τη ρίζα της ψυχής, δίχως τη μνήμη και τη φαντασία; Καλά που έγραφε ο Κίρκεγκωρ…
Εξόν και μάθεις τελικώς μ’ όλα αυτά ν’ αγαπάς, οπότε αλλάζει το τοπίο εντελώς, φωτίζεται από άλλη γωνία, εσωτερικής καύσης. Και τότε πλησιάζεις μια πολύ ζόρικη αλήθεια, ο πόνος εγγυάται τη λιγοστή ευτυχία στον κόσμο μας. Ίσως γι’ αυτό, μόνο εκείνοι που η ζωή τούς πάτησε κάτω σαν άδειο τενεκεδάκι αναψυκτικού και αναγκάστηκαν να γλύψουν την πληγή ολομόναχοι, μόνο αυτοί, δικαιούνται να μιλούν στα σοβαρά για κάτι τέτοια και να τους πιστεύεις. Και αυτοί ακριβώς είναι που μιλούν αργά ή ποτέ, αντέχοντας πολύ καιρό το ανείπωτο, ώσπου βρίσκουν μέσα τους αυτό που τους σώζει ή δεν το βρίσκουν. Και τα λοιπά ρουτίνα. Ρουτίνα απαραίτητη για την ευημερία μας και την ασφάλεια, κυριώτατα για την περιουσία και τις προοπτικές, αλλά και των παιδιών, τη γαλήνη μας, το θάνατό μας και τον τάφο μας. «Πανάκριβα τα μνημεία, παιδάκι μου, αγορά, συντήρηση, τέλη κοιμητηρίου, καθαρισμός!» Χώρια η πανάκριβη μνήμη… Επειδή τίποτε δεν μπορεί να σε σώσει εφόσον κολλάς στο κέλυ-φος των προσωπικών αναγκών, πεταλίδα θα μείνεις. Ας μη καταριώνται οι άνθρωποι την τύχη τους λοιπόν. Υπάρχει τυχαίο και τυχερά επίσης, όμως πάνω απ’ όλα μετρά η διαχείριση που κάνεις όταν βρεθείς ριγμένος σ’ αυτά.
απο την ανέκδοτη νουβέλα, Αίσια, εξαίσια.
Μαριάννα Παπουτσοπούλου
24/4/2014
Εξόν και μάθεις τελικώς μ’ όλα αυτά ν’ αγαπάς, οπότε αλλάζει το τοπίο εντελώς, φωτίζεται από άλλη γωνία, εσωτερικής καύσης. Και τότε πλησιάζεις μια πολύ ζόρικη αλήθεια, ο πόνος εγγυάται τη λιγοστή ευτυχία στον κόσμο μας. Ίσως γι’ αυτό, μόνο εκείνοι που η ζωή τούς πάτησε κάτω σαν άδειο τενεκεδάκι αναψυκτικού και αναγκάστηκαν να γλύψουν την πληγή ολομόναχοι, μόνο αυτοί, δικαιούνται να μιλούν στα σοβαρά για κάτι τέτοια και να τους πιστεύεις. Και αυτοί ακριβώς είναι που μιλούν αργά ή ποτέ, αντέχοντας πολύ καιρό το ανείπωτο, ώσπου βρίσκουν μέσα τους αυτό που τους σώζει ή δεν το βρίσκουν. Και τα λοιπά ρουτίνα. Ρουτίνα απαραίτητη για την ευημερία μας και την ασφάλεια, κυριώτατα για την περιουσία και τις προοπτικές, αλλά και των παιδιών, τη γαλήνη μας, το θάνατό μας και τον τάφο μας. «Πανάκριβα τα μνημεία, παιδάκι μου, αγορά, συντήρηση, τέλη κοιμητηρίου, καθαρισμός!» Χώρια η πανάκριβη μνήμη… Επειδή τίποτε δεν μπορεί να σε σώσει εφόσον κολλάς στο κέλυ-φος των προσωπικών αναγκών, πεταλίδα θα μείνεις. Ας μη καταριώνται οι άνθρωποι την τύχη τους λοιπόν. Υπάρχει τυχαίο και τυχερά επίσης, όμως πάνω απ’ όλα μετρά η διαχείριση που κάνεις όταν βρεθείς ριγμένος σ’ αυτά.
απο την ανέκδοτη νουβέλα, Αίσια, εξαίσια.
Μαριάννα Παπουτσοπούλου
24/4/2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου