Κάποιοι δρόμοι είναι αμετάκλητοι
Δεν είναι ότι άργησες είναι ότι δεν θά ‘ρθεις καθόλου κι ότι έστρωσα άδικα το ροδόσταμο στις πλάκες να περπατήσεις ξυπόλυτη πάνω τους μια ώριμη προσδοκία.
Φεύγω γυρίζοντας. Τα φύλλα της μνήμης θροΐζουν «αντίο» καθώς τα ξεφυλλίζω με μια διάθεση πικρής νοσταλγίας. Δεν ξέρω όμως ακόμα να γράφω τη λέξη και να την εννοώ. Άσε που με θλίβουν οι αβοήθητοι καθώς με αντικρίζω στο βλέμμα τους ταπεινωμένο, με ύφος περίλυπον να εκλιπαρώ μια ακόμα επανάληψη ναρκισσισμού - το πιθανότερον!
Είναι στιγμές ξέρεις που τα γράμματα αρνούνται τη συνοχή τους και μόνο η μνήμη μιας ηδονής τα επαναφέρει στην τάξη. Στην μόνη πραγματική τάξη δηλαδή, εκείνης του έρωτα, εκείνης του «ένα», εκείνης των βαθιών φιλιών μέσα στο στόμα, εκείνης!
Το έχεις παρατηρήσει (;) οι ερωτευμένοι φιλιούνται συνέχεια στα χείλη, οι άλλοι όχι.
Είναι που σ' όλα τα χείλη του σώματος ο έρωτας βρίσκει μικρές κατοικίες.
[Σήμερα λέω ερωτεύτηκα και εννοώ ένα πόνο στο στήθος, ίσως και δύο, ίσως και τρεις. Ψέματα! Σήμερα λέω ερωτεύτηκα και εννοώ ματαίωση, εννοώ αίσχος. Ψέματα! Λέω ερωτεύτηκα και κάνω γαργάρες τις αϋπνίες μου. Κάθε στιγμή! Όποια στιγμή! Εσύ! Ψέματα! Λέω ερωτεύτηκα και εννοώ διείσδυση τώρα και ασυζητητί. Ψέματα! Λέω ερωτεύτηκα και το εννοώ. Ψέματα! Λέω φεύγω και το εννοώ επίσης. Λέω ψέματα..]
Αλλά δεν λέω αντίο. Δεν μου αρέσει η λέξη αυτή, δεν τη γουστάρω.
Λέω μόνο πως δεν είναι που άργησες, μα που δεν θά ‘ρθεις ποτέ σου. Κάποιοι δρόμοι είναι αμετάκλητοι στη ζωή μας λέω και το λέω σκυφτός και με ύφος περίλυπον.
Ν.Λ.
πηγή εικόνας:http://fineartamerica.com/art/all/fantasy+sad+angel+art/framed+prints
Ντίνος Λυρικός
· 25 Απριλίου 2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου