Έλυα Βερυκίου
20/4/2014 ·
Το χέρι σου ρόδο λευκό,
που επιμένει να ανθίζει στου χρόνου το παγωμένο πρωινό.
Μία ανταύγεια χρυσή παίζει στις άκρες των δαχτύλων σου.
Σ 'αγαπώ,
Όπως αγκαλιάζει τον βράχο η θάλασσα ένα φθινοπωρινό δειλινό.
Κι όπως σμίγει στο δέντρο το φύλλο με τον καρπό,
Σ'αγαπώ.
Για τον ήλιο που βασιλεύει μέσα στα μάτια σου,
Για τον τρόπο που μερεύεις τα κύματα,
Σ'αγαπώ.
Επειδή η σελήνη που αντικρίζεις,
φωτίζει του μυαλού μου το δάσος το ζοφερό.
Κι έτσι έρχεσαι εσύ να αφήνεις στίχους,
όνειρα κι άστρα σε μια νύχτα πολύφωτη,
Σ'αγαπώ.
Γιατί, όταν οι ψυχές μας αγγίζονται,
του κόσμου τα σύννεφα παίρνουν ένα χρώμα θεϊκό,
κι όλο πλέεις αέναα μες στης ύπαρξης το ποτάμι πορφυρό,
Σ'αγαπώ.
Κι επειδή νικάς μ'ένα βλέμμα τον θάνατο,
Γιαυτό,
Σ'αγαπώ.
Σ'αγαπώ,από την ποιητική συλλογή Σιωπή Κρυστάλλινη, Έλυα Βερυκίου, εκδόσεις Ιβίσκος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου