Το πουλί
Κάθε πρωί ερχόταν στην αυλή της.
-Πέτα! της έλεγε.
Αυτή πρώτα το χάιδευε κι ύστερα το 'διωχνε.
Όμως την άλλη μέρα το ζητούσε· κι αυτό πετώντας χιλιόμετρα χίλια στον ουρανό του, ερχόταν πάλι.
-Πέτα! της έλεγε ξανά· κι αυτή το φιλούσε τρυφερά και το 'διωχνε.
Πέρασε καιρός πολύς· κι ένα πρωί δε φάνηκε. Κι αυτή έκλαψε, μα δεν το ζήτησε πια, γιατί ήθελε να πετάξει μόνη της, μόνη της.
Κανείς δεν πέταξε στην αυλή του παραμυθιού και το πουλί χάθηκε στη σιωπή του πολύχρωμου δάσους.
Β. Φίλος
Βαγγέλης Φίλος
21 Απριλίου 2014 ·
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου