περιπλάνηση
βάδιζε φοβισμένος στην κοίτη της υπομονής
δεξιά κι αριστερά τον συντρόφευαν βουβά
τα κρίματα και οι αρνήσεις
ριζωμένες στις όχθες
της αιώνιας παραπλάνησης
έκλεισε αργά τα μάτια σαν βαθιά υπόκλιση
από πάνω του έτρεχε το μέλλον θυμωμένο
τσαλαβουτώντας στα λιγδιασμένα σύννεφα
των τελευταίων γεγονότων
έφτασε στο μεγάλο καταρράκτη των επιθυμιών
έβαλε το χέρι βαθιά στο στήθος
και τράβηξε έξω μια παλιά συχώρεση
που κοιμόταν μέσα στη βουή και το ρίγος
το μεσημέρι κάθισε στο γυαλιστερό βραχάκι της στέρησης
και προσφάιζε τη συγγνώμη
με τα κομματάκια τ’ ουρανού
και τα τρίματα της υπομονής
ο αέρας σφύριζε
ανάμεσα στις υπερβολές και τη συνήθεια
και παράσερνε ότι είχε απομείνει
από τα ψίχουλα της μνήμης
27.4.14
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου