Αγγελίνα Ρωμανού

Υπάρχουν φορές που ανάβω το τσιγάρο ανάποδα. Κι ύστερα, για να μη με πάρεις είδηση, το αφήνω στην άκρη του τραπεζιού και βάζω στη χούφτα μου καπνό. Αιωρούμαι στο δωμάτιο αγγίζοντας τα κουρτινόξυλα και ανοίγω γρίλιες υγρασίας να μυρίσει δεντρολίβανο. Κάνω πως πνίγομαι. Πόσες φορές θα χρειαστεί να σου πω πως αγαπώ τον τρόπο που γίνεσαι αρπακτικό? Πόσες φορές θα αντέξω να υποκρίνομαι ανάσα ενώ στ’ αλήθεια θέλω να γέρνω ανήμπορη κοντά σου? Και πόσο, λες, να πάρει του Απρίλη να καταλάβει πως είναι μήνας λουλουδιών?

Φωτίζω το μέσα του αγκώνα μου για να δεις τις χαρακιές. Σκέφτηκες ποτέ πως ήμασταν ζευγάρι την εποχή που καίγαν τα θεριά για ζέστη? Κι ότι εσύ έστρωνες λίμνες στα βουνά κι εγώ γινόμουν ψάρι που σε έπαιζα? Σκοπός στο θήραμα είναι το αγκίστρι, μα.

Άσκημα είναι να κάνω πως ξεφεύγω?

Έτσι κι αλλιώς,

πάντα προλαβαίνεις το ακατόρθωτο.

Να γίνεσαι παλμός στο ύψος των λαγόνων μου κάθε που χτυπούν μεσάνυχτα.

.
.
Αγγελίνα Ρωμανού

16 Απριλίου