Μαίρη Γκαζιάνη
28/4/2014 ·
Νύχτωσε πάλι! Μαζί ξαγρυπνάμε. Αδύνατον να μας επισκεφθεί ο ύπνος. Ο Μορφέας ξεχάστηκε κάπου στη διαδρομή του. Σου μιλάω... σου μιλάω... απάντηση καμία.... προσπαθώ να σκεφτώ με τη λογική, προσπαθώ να διακρίνω διέξοδο. Τίποτα δεν έχει αξία. Τίποτα δεν αγγίζει το συναίσθημά μου. Νέκρωσα, χαμένη στους ορίζοντες της αγκαλιάς σου που ακολουθούν αντίθετη πορεία. Πως ξεχάστηκα; Γιατί δεν μου επέστρεψες τις άυλες κλωστές που κέντησα στη καρδιά σου; Γιατί κράτησες δικές σου τις επιθυμίες μου; Γιατί κρατάς ανοιχτά τα κουρασμένα μάτια μου; Γιατί ξέχασες να σκουπίσεις τα δάκρυα της ψυχής που θρηνεί την ματαιότητα της ανταλλαγής; Γιατί ψυχή μου;;;
Μαίρη Γκαζιάνη (απόσπασμα... θυμάσαι;;;)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου