Ένα πρωί καταμεσής της δικτατορίας, βγήκε για το σχολείο. Ο δρόμος γεμάτος από πρόχειρα φέιγ βολάν με το σύνθημα «κάτω η χούντα ΚΚΕ». Μέχρι να φτάσει στο γυμνάσιο μάζεψε κι άλλα. Στο προαύλιο τα ’δειξε στο φίλο του. Τρόμαξε αυτός που ήταν υποψιασμένος και τ’ άφησαν σε μια γωνιά.
Φύσηξε και γέμισε το προαύλιο. Ήρθε η αστυνομία.
-Έχει πολλά στους δρόμους, είπαν στους μπάτσους οι δυο συμμαθητές.
Τους πήραν μαζί για να ψάξουν. Μπροστά αυτοί πίσω οι μπάτσοι μάζευαν τις προκηρύξεις απ’ τους δρόμους. Φύσαγε πολύ. Μερικές είχαν σκαλώσει σε δέντρα, άλλες σε κάγκελα, κάποιες ξεπετάγονταν σε κάθε ριπή του αέρα. Μάζεψαν όσες μπόρεσαν, βαρέθηκαν οι μπάτσοι, τους άφησαν να γυρίσουν σπίτια τους. Γλίτωσαν και το μάθημα...
...Λίγα χρόνια αργότερα σε προσυνεδριακή συνέλευση κομματικής οργάνωσης με αφορμή το 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ εξεταζόταν η προηγούμενη περίοδος κι αναφέρθηκαν οι σύντροφοι και σ’ εκείνη τη ρίψη των προκηρύξεων. Οι δυο συμμαθητές, που εν τω μεταξύ είχαν γίνει μέλη του Κόμματος, κοιτάχτηκαν. Τα μάτια τους ήταν υγρά.
(Στον Ilias Zogkaris)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου