Σαν φυσαρμόνικα θλιμμένη
η μελωδία της σιωπής
μες στην καρδιά μου επεμβαίνει.
Στη μοναξιά σε περιμένει
κάτι ωραίο να της πεις.
Κάτι που αρχίζει από Α
και που σε πω τελειώνει
και που η πυρά του λιώνει
τους πάγους της Ανταρκτικής.
Ω, μην αργήσεις να το ειπείς.
Έλα, πριν μπούνε οι ιππείς,
-ανάλγητοι καταστροφείς-,
στην πόλη των ονείρων.
Έλα, φωνούλα της σιωπής.
Πίσω απ’ την οθόνη
πόση χαρά μού κουβαλάς,
εσύ, φωνούλα ηλεκτρική,
που στη γιορτή μου τραγουδάς
και την ψυχή μου τόσο μεγαλώνεις!
Στο ακρωτήρι μου εγώ και η σκιά μου,
δυνατοί, σε περιμένουνε κρυφή.
Έλα συντρόφισσα των φίλων μου ψυχή.
Δεν είσαι μοναχή, ως στην δική μου,
τη μικρή μοναχική,
χαρά απλώνεις.
Δεν είμαι μοναχός, ως την αγάπη μου,
εσύ, φωνούλα της σιωπής,
εσύ μ’ αγάπη αλώνεις.
Εκ Κυθήρων ορμώμενος
Με τιμή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου