Μαριάννα Παπουτσοπούλου
25/4/2014
....Έτσι λοιπόν έζησαν και ζουν ακόμα, όπως όλοι, δύσκολα, και ο καθένας επιμένει να ερμηνεύει όσα ζει κατά τον μοναδικό χαρακτήρα και τρόπο του. Γιατί όπως και να ‘χει, πάντα είμαστε μόνοι με τις σκέψεις, τις ενοχές και τα ενδόμυχά μας ανεξιχνίαστα αισθήματα, ολομόναχοι απέναντι στο Θεό, τον Άλλο, το Άπειρο. Χωρίς οδηγίες χρήσεως, φυλλάδια, στατιστικές και συμβούλους, και προ παντός δίχως ηλεκτρονικό πλοηγό. Και με όλα εκείνα τα αλλεπάλληλα σοκ, όποτε η κουρτίνα, μ’ ένα ξαφνικό αεράκι, αποκαλύπτει τις άγνωστες πλευρές του συντρόφου και του εαυτού. Πόσο απρόθυμα δεχόμαστε οι περισσότεροι τη διαφορά των δικών και των ξένων… Πόσο ανυποψίαστοι για τις όψεις που μπορεί να κρύβει η αρχική συσκευασία, λες κι εμείς δεν κρύβουμε μέσα μας το δικό μας κοντραπούντο. Εξόν και βρούμε … τη μαγική λυδία κούκλα.
Μπάμπουσκα, η φιλοσοφική κούκλα. Σπουδαίο μυστικό που το μαθαίνεις αργά και που, εάν το αντιλαμβανόσουν νωρίτερα, θα σε έσωζε από πολλά. Γιατί θα έβρισκες ενδιαφέρον μέχρι και απόλαυση μελετώντας τις όψεις του ανθρώπου σου, θα είχες βρει την ανθρώπινη ματιά σου. Μη φανταστείς καμιά τρελή ευτυχία, απλώς η κατανόηση και το χιούμορ που γεννά αυτή η οπτική σε προστατεύουν καλύτερα, εσένα και τους άλλους φυσικά. Ανακαλύπτεις τρόπους να γκρεμίζεις το απόλυτο, συνεχίζεις χωρίς να κόβεις όλα τα σχοινιά, κυρίως χωρίς να απελπίζεσαι σαν όλα στραβώνουν, και επιτέλους διεκδικείς μια δυνατότητα χωρισμού (αμήν!), αν οι καταστάσεις όπως εκδιπλώνονται στην καθημερινότητά σου δεν σου λένε τίποτα πια ή σε διαψεύδουν άθλια… Όπως ο Παναγής που νιώθει οίκτο για τη Μαρίκα, αλλά και εκείνη κάτι ανάλογο, αφού φαντάζεται πως έχει να κάνει μ’ ένα σοφό και κάπως ματαιόδοξο παιδί, κι όχι με τον τυραννισμένο άνθρωπο που αυτός είναι. Τί καταφέρνουν μ’ όλα αυτά; Ίσα που κρύβουν την απώλεια της παλιάς θέρμης που τους ένωσε, τη φτώχεια της ανθρώπινης σχέσης. Αδύνατο ν’ αποδεχτούν ο ένας τον άλλο ακριβώς όπως εξελίσσεται, αδύνατο και να δουν το πλούσιο αμοιβαία βάθος γιατί αντιφάσκει. Νιώθουν λοιπόν και οι δυο διαψευσμένοι, κι έτσι σωπαίνουν. Κι αυτό, επειδή εκείνος είδε κάποτε ένα πλάσμα άυλο και ονειρικό, εικόνα που διόλου δεν κολλάει με τις μικρές, κάποτε και μικροπρεπείς της έγνοιες για ασφάλεια, οικονομική προκοπή και κοινωνική ανάδειξη, που επιπλέον την περιμένει αποκλειστικά από κείνον, λες και υπέγραψαν με το γάμο τους συναλλαγματική διαρκούς ευδαιμονίας…
Μαριάννα Παπουτσοπούλου, από την ανέκδοτη νουβέλα, Αίσια, εξαίσια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου