Κατίνα Βλάχου, Σαν άχρονο θαύμα

Katina Vlachou
12 Απριλίου

Σαν άχρονο θαύμα

Στων υδάτων την υπέρτατη διαύγεια 

βαφτισμένη η ψυχή 

ταπεινά προσκυνά της θαλάσσης το νόημα

Με τον κόκκο της άμμου ταυτίζεται

Μες στο τώρα βυθίζεται

και λικνίζεται

σαν το φύκι που αμέριμνο πάλλεται

Με του χρόνου το δέος ζυγίζεται

ελαφραίνει 

πετά

και το θα του θανάτου αναβάλλεται

Σαν άχρονο θαύμα

το κάλλος του κόσμου 

υπερβαίνει τον πόνο

κατά κράτος νικά τη φθορά

κι επιβάλλεται