Μάρθα Πατλάκουτζα
15/1/2014
Πάντα με συγκλόνιζε η εικόνα της Μάνας-Παναγιάς, που με αφοσίωση και αυταπάρνηση, με αγάπη ανεξάντλητη, αγωνίζεται μέχρι τέλους για τα παιδιά της. Θυσιάζει τον ίδιο της τον εαυτό εξαιτίας της αγάπης της για τα παιδιά της. Πολύ αργότερα, κατάλαβα πως αυτό ήταν και το στοιχείο που με συγκλόνιζε στο ρόλο της μάνας. Ήταν αυτή η προσωπική μου έλλειψη, η δίψα για μητρική στοργή που με παγίδευσαν σε μια ζωή, όπου οι δικές μου επιθυμίες είχαν θαφτεί μέσα στα βάθη της ύπαρξής μου, χωρίς όμως να έχουν πεθάνει. Υπήρχαν εκεί. Έσκαβαν ύπουλα και αθόρυβα δρόμους για να βγουν στην επιφάνεια. Ήθελαν να αναπνεύσουν.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να μας λέει για την πρώτη μέρα που πήγε τη μάνα μου νύφη στο σπίτι της πεθεράς της. Η γιαγιά μου γεμάτη τρυφερότητα την πήρε από το χέρι και την κατέβασε στο κελάρι του σπιτιού τους. Εκεί ζεσταίνοντας με τα χέρια και τα λόγια της την παγωμένη ατμόσφαιρα του υπογείου της είπε γλυκά:
-Κόρη μου, εδώ είναι το λάδι, εδώ το κρασί, εδώ το σιτάρι, εδώ οι ελιές ( αυτή ήταν όλη τους η περιουσία τους). Από εδώ κι εμπρός εσύ θα είσαι η νοικοκυρά του σπιτιού.
Η αγάπη μπορεί να μαλακώσει τις ψυχές, να τις εξευμενίσει. Όμως, αλίμονο, μπορεί να τις κάνει ευάλωτες και ευαίσθητες στον πόνο και στη σκληρότητα.
Μάρθα Πατλάκουτζα απόσπασμα από το Ζαχάρα η Θύελλα της καρδιάς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου