Ολβία Παπαηλίου, Τα κατά συρροήν

Veneratrice Silenciosa
23 Ιανουαρίου

Τα κατά συρροήν

Άλλες, έχουνε τρόπους άλλους - εγώ ψεύδομαι.

Γράφω τα ψεύδη καθ΄υπερβολήν, και συρροήν

κι άνευ φόβου - είτε σαν πίστης ευαγγέλια που σκάνε

από τα γέλια, παιχνιδιάρικα - σας έχω πάλι με μια λαχτάρα

κοροϊδέψει, παίζω το ρόλο που κεφάρει να μ' έχει φορεμένη.

Δηλώνω μερικώς αθώα, εν μέρει ένοχη παιγνίου εξαπάτησης -

όμως αποσκοπώ στην αίτηση της χάρης και της συγγνώμης

που ίσως μεγαλόκαρδα μου δώσουνε τα μάτια που δε μ' είδαν:

Κρύβομαι, φανερώνομαι. Και παίζω, με τις σκιές που ολομονάχες

γρατσουνίζουν το γυάλινο του κάθε παραθύρου. Θέλετε να περάσετε,

τους λέω: κι όποια αποτολμά και με ζυγώνει, με έχει και με κάνει

του χεριού της, ημέρα μία, μέρες όσες θέλει. Άδεια σαν το δωμάτιο

περιμένω το νοικοκύρη, είτε το νοικάρη - ένα λαχνό, όποιον

και να μου λάχει - σας λέω ιστορίες, εμπιστευθείτε. Μα πιο πολύ,

ακούσετε το μαύρο - ρυάκι της ψευτιάς όπου μας δένει σα δαχτυλίδι

ενεχυροδανεισμένο: όταν σου εμφανίζομαι να είμαι δήθεν όπως είμαι:

να ξέρεις ψεύδομαι, γιατί δε θα μπορούσα να ξέρω το ποιά είμαι,

ούτε καν και στον καθρέφτη εκείνον που παλιά - με κάθε πίστη -

είχε την πιστοποίηση αναλάβει, μια ψευδομαρτυρία κι οφθαλμαπάτη.

Βλέπω τη δεξιά στ' αριστερά μου, κατοπτρική αλήθεια γυρισμένη

το μέσα έξω, γάντι, μια φόδρα μέσα τσέπης όπου φυλάω χάρτινα μαντήλια

που μοιάζουν με πουλιά τσαλακωμένα, μανόλιες που τις θέρισε αέρας. 

Σας λέω αληθώς το λέγω, ψεύδη - και ψέματα το λέω τι σας λέω: 

είναι προνόμιο της λέξης κάθε ψέμα, μια μερική ανακριβής αλήθεια, 

λίγο να φανερώνει και να κρύβει, λίγο να ξεσκεπάζει - να μη θλίβει. 

Μια ιστορία ήμερη κι αχρεία - δικιά μου η κρυφή μυθιστορία.

© Ολβία Παπαηλίου, 2014