Ράινερ Μ. Ρίλκε Η Μοναξιά

Η Μοναξιά
Η μοναξιά είναι σαν τη βροχή.
Από των θαλασσών τα βάθη, τις νύχτες αναδύεται,
από κάμπους αλαργινούς , που ριγούν της γης οι ξεριζωμένοι ,
στον ουρανό υψώνεται εκεί
για λίγο ξαποσταίνει.
Κι απ' τον ουρανό σα μπόρα , πέφτει κάτω στις πόλεις
στου λυκαυγούς τις απρόσμενες ώρες ,σε μυστικούς
της πολιτείας γκρίζους δρόμους,
κι όταν τα σώματα που τίποτα δε νιώσανε
χωρίζουν έτσι απόμακρα και θλιμμένα,
κι όταν οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να αγαπηθούν
αλλά στο ίδιο κρεβάτι πρέπει να πλαγιάσουν ,
γίνεται η μοναξιά ποτάμι που χύνεται
εκεί , ξανά πίσω στη θάλασσα.