Κάλλια Βούλη, ΣΥΧΝΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Kallia Vouli
ΣΥΧΝΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ

Τις νύχτες, τότε που απρόσκλητοι παρουσιάζονται μπροστά μου
όλοι οι μάρτυρες των αναίμακτων κακουργημάτων μου.
Όλοι οι φόνοι προσδοκιών που διέπραξα, οι φυγομαχίες και οι πρόωρες αναχωρήσεις μου, σε παράταξη.
Θύτες και θύματα μαζί.

Είναι τότε που καταφεύγω σε εκείνον, το ίδιο απρόσκλητη και εγώ και ανέτοιμη.

Με δέχεται πάντα,ίσως γιατί έχει επίγνωση των δικών του υποχωρήσεων.
Δεν με κοιτάζει με επιείκεια, μάλλον με ανοχή- έχει ακούσει χιλιάδες εξομολογήσεις και εκδοχές-
Εκδοχές των ίδιων του των προθέσεων, των παρορμήσεων και ερμηνείες. Ερμηνείες για ό,τι έκανε και για ό,τι όχι, για ό,τι υπήρξε και ό,τι δεν υπήρξε.
Είναι εκπαιδευμένος ακροατής πια, έχει κάνει και τον τελικό απολογισμό, τώρα ξέρει και μου φαίνεται ήρεμος πίσω από τα γυαλιά του.
Του λέω <<είμαι έξω από τα τείχη, ξέρετε. Ανεπαισθήτως και εγώ το αντιλήφθηκα, όταν είχαν ήδη υψωθεί>>.
<< Θα ήθελες να ήσουν μέσα;>>ρώτησε
<< Δεν είμαι καθόλου σίγουρη, όμως έξω πολύ μοναξιά>>.
Δεν μου απάντησε, μόνο χαμογέλασε σαν να γνώριζε.

<<Παντού, μου λέει, και μέσα και έξω>>, και σηκώθηκε να φύγει, μάλλον άκουσε τον μυστικό θίασο να περνά με τα εξαίσια όργανα και τους ήχους.
Kallia Vouli


 14/01/2014 ·