Γιάννης Λειβαδάς: Το φουσκωτό ομοίωμα
Με μια λύπη που δεν ενδιαφέρει κανέναν, μα έχει δικό της στόμα και μιλάει, αντιμετωπίζω την κορύφωση της, ποιητικής, κατά κύριο λόγο, παρακμής, η οποία αποσυντίθεται όλο και περισσότερο με τις σπέκουλες του "αν", του "όταν", του "θα", και του "επέκεινα" - εν συντομία με τις διακηρύξεις μιας πνευματικής και ηθικής δειλίας, την οποία, απ' όσο φαίνεται, έχει τόση ανάγκη ο κόσμος και ο κοσμάκης.
Αυτό συμπεριλαμβάνει και την «ξαφνική» απόρριψη των παραπάνω, απ’ όσους μυστικά διδάσκονται από εκείνους που δεν διακρίνονται για τέτοια λάθη και πολύ σύντομα θα παρουσιάσουν μια τυπική, εσκεμμένη «μεταστροφή», ώστε να επιπλεύσουν φορώντας άλλο σωσίβιο: εκείνο με το φουσκωτό ομοίωμα της κεφαλής τους.
23/01/2014
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου