Ελισσαίος Βγενόπουλος
11 Ιανουαρίου
σκιές
η ενοχή είχε δαγκώσει
τα φορέματα της νύχτας
και τα τραβούσε με λύσσα
έτσι που τα χαράματα
φάνηκε η αιωνιότητα γυμνή
μ’ ένα σπασμένο φεγγάρι
στο στήθος
έπιασε τον άνεμο από τον αστράγαλο
και ανασηκώθηκε
αφήνοντας την αναπόφευκτη ήττα
κάτω από το μαξιλάρι του
ακούμπησε στο κρύσταλλο της πραγματικότητας
και μετρούσε τις διαδρομές των γεγονότων
μέσα από τα χωράφια των παρανοήσεων
άπλωσε τα δάχτυλα της κατανόησης
και συνάντησε τα καρφιά με την τροχισμένη ευθύνη
έγειρε το κεφάλι
στο στήθος της συμπόνιας
και κατρακύλησε στα βάθη
της ανεφάρμοστης παιδικής ηλικίας
το απόγευμα έγδαρε μιαν υπόσχεση
και πάνω στο τομάρι της
έριξε γυάλινα ζάρια
και κοκάλινα παράπονα
αργότερα έβγαινε στην πλατεία
και ξεχώριζε τις σκιές από τους ανθρώπους
τις αλήθειες από τα ψέματα
αλλά στο τέλος
όποιο σοκάκι και να έπαιρνε
έβγαινε πάντα στην αλάνα
με τα ανεκπλήρωτα παιδικά όνειρα
11.1.14
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου