Ντίνος Λυρικός Ύποπτα αντανακλαστικά

Ντίνος Λυρικός
11 Ιανουαρίου

Ύποπτα αντανακλαστικά

Το ένστικτο δεν έκανε χώρο στη σκέψη κι έτσι η μνήμη της είχε τη χωρητικότητα της βροχής και την επιείκεια της πρώτης σταγόνας που σε ξαφνιάζει.
Τώρα που το σκέφτομαι, το ζωικό είδος έχει αισθήσεις αλλά δεν έχει συναίσθηση. Δεν ξέρεις ποτέ αν λυπάται ή αν χαίρεται.
Τα ζώα μοιάζουν με φυσικά φαινόμενα, έρχονται και παρέρχονται με μια βλοσυρή αθωότητα και μια συνάμενη άγνοια που την ορίζουνε άποψη.

Μια Τετάρτη έβρεχε, μια άλλη είχε λιακάδα. Δεν θυμάμαι τι καιρό έκανε τη μέρα που την αγάπησα. Ποτέ δεν συνδύασα τον πόθο με τη βδελυγμία του ουρανού.
Δεν ξέρω τι έκανα εκείνη την Τετάρτη, ούτε τι φόραγα την ώρα που την σκέφτηκα έρωτα. Άμα είσαι πλανήτης αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες και καπρίτσια του ανεκδιήγητου χρόνου.
Το μόνο που ανακαλώ η ανατριχίλα του πρώτου φιλιού, ή ίσως η ανάμνηση της οσμής του, η ιδέα του μάλλον. Είναι στιγμές που η μνήμη έχει φιλοδοξίες ζωγράφου..

Μετά έστρωσα κάτω φιλότιμο και παραμέρισα βιασύνες αφήνοντας χώρο στα χέρια της να με ψάξουν.
Εκείνη είχε μια συμπεριφορά φυσικού φαινόμενου. Ίσως ήτανε ζώο, μπορεί και πρωτόζωο, κάτι σαν αμοιβάδα. Ενδεχομένως να ήτανε σύννεφο χειμωνιάτικο, μπορεί και ίσαλο πλοίου που ψάχνει λιμάνι να ξεθυμάνει τον οίστρο του.
Μια νύχτα θυμάμαι την είδα κεραυνό να βρυχάται μέσα στο μαυρό, μια άλλη την ένιωσα νυχτολούλουδο και έκοψα βήμα.
Οι μέρες μού χρωστάνε ηλιοφάνειες, μα όταν γίνομαι κήπος ακόμα και στους επιμήκεις αρμούς των εσωτερικών τοίχων βλέπω τη χλεύη της υγρασίας.
Χαμογέλασα με τη σκέψη της ξεγελώντας για λίγο το θάνατο μιας αναχώρησης που μου έκλεινε μάτι.


Ν.Λ.


Mirrors του Bogdan Zwir