Ελένη Ζάχαρη
Σημαδεύω στο κέντρο της νύχτας
ένα κόκκινο άστρο
η καρδιά μου σ' απόσταση αναπνοής
κι η όψη σου
μια θάλασσα σκοτεινών αντιφάσεων
Μαζεύω κοχύλια στις ακτές σου
λόγια μετέωρα
φιλιά που περιμένουν την ώρα τους
με καθυστέρηση ενός λεπτού στιγμή
Απλώνω σαν πέπλο
να σκεπάσω τη γύμνια των φόβων σου
με τις ζεστές παλάμες μου
χάδι απόκληρο σε παγκάκι αστέγων
Μια νύχτα το κορμί μου θα γίνει τόξο
και φαρέτρα με βέλη
να ενωθεί με το δικό σου
στο σχήμα της καταφυγής των ροών
Απόψε σε στάση αναμονής
σκαλίζω πέτρες με φωτιές και καταιγίδες
Δεν υπάρχω παρά ως ιδέα
όσο μ' αρνούνται τα σύμφωνα και τα
απελπισμένα φωνήεντα
που σου κρατάν συντροφιά
σε τόσες οδοιπορείες.
Ό,τι μεταφέρεται στο παράθυρο
θ' αγναντεύει Αιγαίο και δε θ' ακούγονται λυγμοί
Στη μια γωνιά της νύχτας σου εγώ, της δικής
μου εσύ,
και στην παρουσία των θαυμάτων ο έρωτας
πολυδιάστατος κι ένας....
Ε*
©Λένη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου