ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΙΙΙ
Δύσκολοι καιροί, δύσκολοι δρόμοι.
Όμως αν τους διαβείς επιλεκτικά μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά,
πως είναι να κρατάς μια καρδιά
να μπαινοβγαίνει μέσα σου ελεύθερη
από το να την έχεις με αλυσίδες.
Κι εγώ σε περίμενα ακούγοντας τα βήματα σου
και το τραπέζι στρωμένο άγγιζε την ζεστασιά σου.
Απόψε νιώθω πάλι σαν το σπίτι μας,
που μοιάζει με φωλιά νεοσσών που δεν έκαναν
το πρώτο πέταγμα.
Όλη μου η τρυφερότητα συνάζεται
στις λεπτομέρειες του αναστεναγμού μου
βγάζοντας εκείνο το Αχ πόσο μου λείπεις.
Tο σώμα παντοδύναμο από την ορμή του έρωτα,
ξεσκίζει κάθε όριο και μέσα στο φιλί χωράει
όλη η κοσμογονία του σύμπαντος.
Άξιζε να υπάρχουμε,
γιατί συναντηθήκαμε για να αγαπηθούμε.
Κλεισμένοι μέσα σε μόρια μπορούμε να ταξιδέψουμε
σε καινούργιους κόσμους και να ζήσουμε καινούριες ζωές.
Ν.Π
Νικος Πλωμαριτης
3 Ιανουαρίου
Πολυ ομορφο!!
ΑπάντησηΔιαγραφή