Αργύρης Χιόνης

Την αλήθεια δεν τη φτιάχνει ο άνθρωπος, τη βρίσκει μόνο και τη χάνει.

Πώς νιώθει άραγε η νύχτα μ' όλα τούτα τ' άστρα στο κορμί της,ωραία ή σημαδεμένη;

Πες μου με τι μαχαίρι θα κοιμηθείς, να σου πω με τι πληγή θα ξυπνήσεις.

Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο,από κάτω υπάρχουν πέτρες που ονειρεύονται κήπους.

Όταν σου αναγγείλουνε τον θάνατό μου,κάνε ό,τι θα 'κανες αν σου χάριζαν έν' άδειο βάζο.Θα το γέμιζες λουλούδια, έτσι δεν είναι;

Κάποιος αποφάσισε να πεθάνει πριν πεθάνει [...] Χολωμένος είναι τώρα ο Θάνατος νιώθει καταργημένος, άχρηστος.

[...] Αν γνωριζόμασταν, μπορεί να σ' αγαπούσα, λέει αυτός με το μαχαίρι. Ή και να με μισούσες, λέει ο άοπλος.

Είσαστε το παραβάν του εαυτού σας

Πίσω σας γυμνή συμβαίνει η ζωή σας