ταξίδια
γύριζε αργά στη στενόμακρη κάμαρη της αυτογνωσίας
τραβώντας μαζί του και την απεραντοσύνη των ταξιδιών
που ποτέ δεν μπόρεσε να κάνει
τα χαράματα άνοιξε το παράθυρο
και χάιδευε τα βαλσαμωμένα του όνειρα
κι έριχνε χάντρες
τους βαθείς αναστεναγμούς στο πάτωμα της συνήθειας
ύστερα άπλωνε πάνω στο τραπέζι
λευκούς χάρτες αταξίδευτους
που οι ωκεανοί αποτελούνται από τις μωβ θλίψεις
και οι στεριές από σκοτεινές τύψεις
όταν σήμαναν τα ρολόγια της πόλης
τις προγραμματισμένες αφυπνίσεις
άνοιγε την πόρτα και μάζευε τις λεπτομέρειες
από τις σπαταλημένες ζωές
και τις ανισόπεδες υπάρξεις
ύστερα έπαιρνε το πανωφόρι του
άφηνε την παγωμένη κάμαρη
κι έβγαινε στα σοκάκια της αυτογνωσίας
να σκορπιστεί
γιατί πως αλλιώς θα έβρισκε το δρόμο της επιστροφής
χωρίς να χαθεί στα πέρατα του πιθανού
και το λυκόφως τους ανέφικτου
16.11.13 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου