 |
| Αλεξάνδρου Ιόλα: Η Ζωή μου απο τον Νίκο Σταθούλη Ο Χορός και ο πρώτος πίνακας (φωτογραφία από το αρχείο του Νίκου Σταθούλη που κοινοποίησε τις 10 Νοεμβρίου 2013 ) |
Αλεξάνδρου Ιόλα: Η Ζωή μου
απο τον Νίκο Σταθούλη
Συνέχεια διαδικτυακης δημοσίευσης της βιογραφίας του Αλέξανδρου Ιόλα η οποία κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "Οδός Πανός"
Σε στιγμές κρίσης δεν αξίζει να δίνετε 18 ευρώ να το αγοράσετε και ο συγγραφέας να μη παίρνει γρόσι.
Η τέχνη για να είναι για όλο τον κόσμο, πρέπει να είναι ΔΩΡΕΑΝ!!!
Για να γίνει κτήμα περισσότερων χρηστών εντελώς δωρεαν ΔΙΑΔΩΣΤΕ το...με απλά λόγια ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ το...
Συνέχεια Δημοσίευσης
Ο Χορός και ο πρώτος πίνακας
Συχνά ο Αλέξανδρος Ιόλας επαναλαμβανόταν. Αλλά και τότε πάντοτε κάτι καινούριο προέκυπτε… επτά διαφορετικές ημερομηνίες γέννησης μου είχε πει μέχρι να ψάξω μόνος μου στην Αλεξάνδρεια να βρω πότε γεννήθηκε. Πάντοτε ωστόσο το ενδιαφέρον μου γι΄αυτές τις επαναλήψεις ήταν τεράστιο.
-«Για μένα μια γκαλερί είναι σαν θέατρο. Να οργανώσεις τις εκθέσεις, το φωτισμό, οι ενάρξεις. Όλα πάνε μαζί και αν αυτό γίνει σωστά, το αποτέλεσμα είναι υπέροχο. Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου έναν εκτελεστή παραστάσεων.
«Ξεκίνησα σαν χορευτής αλλά κατέληξα να κάνω συμφωνίες για την τέχνη, καθώς οι άνθρωποι που ασχολούνται ή σχετίζονται με το μπαλέτο, είναι απαίσιοι, τόσο αδαείς. Είναι τρομερό. Μπορεί να μοιάζουν τόσο τέλειοι στη σκηνή αλλά μετά την παράσταση ξαναπέφτουν στη γη.
«Είμαι καθαρός Έλληνας, αλλά όπως ο πατέρας μου, η μητέρα μου και οι παππούδες μου, γεννήθηκαν στην Αίγυπτο, υπήρχε μια υπέροχη κοινωνία στο Κάιρο τότε, με εκπληκτικά σχολεία.
«Οι Αιγύπτιοι- Έλληνες δε μοιάζουν καθόλου με τους νεοέλληνες, οι οποίοι είναι απολίτιστοι, αλλά δε φταίνε αυτοί, που δεν τους μάθανε. Έχουν βλέπετε το νου τους μόνο τον λαϊκισμό. Στην Αίγυπτο μαθαίναμε όλους τους πολιτισμούς: Ελληνικό, Αγγλικό, Γαλλικό, Αιγυπτιακό. Λαϊκισμό δεν μαθαίναμε.»
-«Πότε είδατε για πρώτη φορά μπαλέτο;»
-«Ήταν η Πάβλοβα! Όταν είχε έρθει στο Κάιρο. Ήταν απίστευτο. Πως το κάνουν αυτό, έλεγα μέσα μου .Ήμουν τόσο γοητευμένος! Από τότε. Ήξερα, βέβαια, πολύ καλά ότι ο πατέρας μου ήθελε να πάω στην επιχείρηση βαμβακιού του, ενώ εγώ ήθελα να γίνω αρτίστα.
Κάθε καλοκαίρι ο πατέρας μου, με πήγαινε στο Νείλο, στη Βόρεια Αίγυπτο κατά τη διάρκεια του ανατολικού καύσωνα. Ήταν πολύ σκληρός μαζί μου. Πολύ αυστηρός, αλλά κι εγώ ήμουν λίγο ανισόρροπος, όταν ήμουν νέος, αλλά και τώρα που είμαι 75, είμαι τελείως τρελός, αλλά είμαι γνήσιος τρελός. Όχι τρελάρας. Είναι για μένα όπως η αναπνοή. Αν δεν υπάρχει τρέλα στη ζωή, δεν έχει αξία.
Υπήρχε μια λύση για μένα κι έτσι το έσκασα από το σπίτι και ήρθα στη Ελλάδα, από εκεί στο Βερολίνο κι έπειτα στο Παρίσι. Πήγα στη σχολή για να γίνω χορευτής και αποδείχθηκε ότι ήμουν απίστευτα ταλαντούχος.
Τα μαθήματα για μένα ήταν δωρεάν και κάθε μέρα οι καθηγητές μου με καλούσαν να τους κάνω παρέα μετά τα μαθήματα. Δε ξέρω γιατί. Μάλλον έβλεπαν την τρέλα μου γοητευτική.
-Και η πρώτη επαφή σας με τη ζωγραφική?
-Η πρώτη φορά που μπήκε στο νου μου η επιθυμία να αποκτήσω ένα πίνακα ήταν γύρω στα 1933. Μία μέρα, στάθηκα μπροστά σε μία γκαλερί της οδού Matignan στο Παρίσι. Ένας παράξενος πίνακας είχε τραβήξει την προσοχή μου. Ήταν ένα ταμπλό του Ντε Κύρικο, το πρώτο μοντέρνο ζωγραφικό έργο που έβλεπα στην ζωή μου. Παρίστανε μία πλατεία άδεια. Στη μέση ένα άγαλμα. Στο βάθος ένα τρένο με το φουγάρο του που περνούσε. Τίτλος του πίνακα: “Μελαγχολία”. Μπήκα στην γκαλερί και ρώτησα τί είναι αυτό; μου απάντησαν, είναι ένα αριστούργημα του Ντε Κύρικο μπορείτε να το αγοράσετε με 2.000 δολάρια. Περνούσα από την γκαλερί δίνοντας λίγα τα χρήματα. Τελικά, ύστερα από πέντε χρόνια ο πίνακας έγινε δικός μου. Από τότε λοιπόν, με εκείνες τις συχνές επισκέψεις στην γκαλερί της οδού Matignan, αρχίζει να μου μπαίνει η ιδέα να κάνω κι εγώ κάποτε μία γκαλερί».. Ο έμπορος κι εγώ, γίναμε φίλοι… Ξεχνάω και το όνομά του… Raul Levin. κάτι τέτοιο.
Μια μέρα ο εγγονός του Cezzane ήρθε στη γκαλερί. Δεν είχα ξανακούσει για τον Cezzane. Ήμουν ένας αγρότης από την Αίγυπτο.
Τελικά, με μια μικρή βοήθεια από την μητέρα μου, η οποία μου έδωσε κρυφά λεφτά στη Αίγυπτο, κατάφερα και αγόρασα ένα μικρό Cezzane. Συνήθιζα να πουλάω τα μαλλιά μου για να τα φέρνω βόλτα.
 |
| Αλεξάνδρου Ιόλα: Η Ζωή μου απο τον Νίκο Σταθούλη Ο Χορός και ο πρώτος πίνακας (φωτογραφία από το αρχείο του Νίκου Σταθούλη που κοινοποίησε τις 10 Νοεμβρίου 2013 |
-«Μπορώ να αγοράσω τα μαλλιά σου;»
Σκέφτηκα πως είναι τρελός, αλλά συμφώνησα και θα μου έκοβε τις άκρες των μαλλιών μου και θα τις κολλούσε για ψεύτικες βλεφαρίδες. Η Μάρλεν Ντίτριχ και η Γκρέτα Γκάρμπο τις φορέσανε. Πληρωνόμουν για να το κάνω αυτό. Ήταν το εισόδημά μου. Έτσι , αγόρασα το έργο του De Chirico, που μου άρεσε τόσο! Ήταν εκπληκτικός ζωγράφος. Είχε μια δύναμη στο πινέλο του και στα χρώματά του αλλά και ίδιος ήταν πάντοτε χαρούμενος, ήρεμος και πολύ καθαρός.
Ήταν ένα πραγματικό σοκ για μένα αυτή η γνωριμία. Γίναμε φίλοι με τον De Chirico. Μιλούσαμε μαζί Ελληνικά και μου διάβαζε στο ατελιέ του, αποσπάσματα από τη Βίβλο. Μου μάθαινε Αισχύλο.
Έτρεφα πελώριο σεβασμό για τον ζωγράφο αυτόν, στον οποίον σχεδόν οφείλω τα πάντα. Ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα καλύτερα τον Jean Cocteau, τον οποίον είχα δει και στο σπίτι του κομμωτή Αντουάν.
Ο Jean Cocteau, ήταν η πιο τρελή παρουσία που γνώρισα ποτέ μου. Ήταν ψηλός, λεπτός, με πυκνά μαύρα μαλλιά, μεγάλα μάτια και χόρευε, ζωγράφιζε, έγραφε, σκηνοθετούσε, έπαιζε, έκανε τον κριτικό Τέχνης, τον σεναριογράφο. Ήταν απλά εξαίσιος.
Ένα απόγευμα που με είχε καλέσει στο σπίτι του, μου έδειξε τις μακέτες από την «Παρέλαση», που είχε ανέβει, σε σενάριο του ίδιου και μουσική του Έρικ Σατί.»
Μου άρεσε που τον άκουγα για πολλοστή φορά να αναπολεί τη ζωή του. Έκανε χορευτικές φιγούρες μέσα στο δρόμο. Ήταν τόσο χαρούμενος και είχε τόση ενέργεια, όταν μιλούσε για τη ζωή του.
- Θεέ μου!!! Τόσο νέος μέσα στη τέχνη…
-« Ήταν η ανάσα μου αυτή.Η ζωή μου συνεχίστηκε με αυτόν τον τρόπο. Ως τότε, το μπαλέτο δεν ήταν αρκετό για μένα. Ήταν υπέροχο το θέαμα αλλά τώρα είχα επίσης και την τέχνη. Σιγά- σιγά άρχιζα να γνωρίζω καλλιτέχνες. Πήγα στον Raul Dufy και μου ζωγράφισε ένα πανέμορφο πορτραίτο, το οποίο το κρατώ ακόμα.
 |
| (φωτογραφία από το αρχείο του Νίκου Σταθούλη που κοινοποίησε τις 10 Νοεμβρίου 2013 ) |
Ήταν τέτοια η διάθεσή του που δεν περπατούσε αλλά πέταγε. Ήταν συναρπαστικό να τον βλέπεις έτσι. Δεν ξέρεις από πού προέρχεται, αυτή του η ενέργεια. Τον άκουγα και τον θαύμαζα.
-Πόσο συναρπαστική ήταν η ζωή σας δίπλα σε τέτοιες προσωπικότητες…
-«Ήταν συναρπαστική η ζωή μου! Ήταν συναρπαστικό για μένα να γνωρίσω όλους αυτούς τους διάσημους καλλιτέχνες και να γίνω φίλος τους Είχα τη χαρά να με τιμήσουνε με τη φιλία τους. Να με βάλουνε μέσα στον εσωτερικό τους χώρο. Δεν είναι λίγο αυτό. Ο DeChirico ήταν ένας άνθρωπος με απίστευτη ευφυΐα. Ο Max Ernst ήταν ο άνθρωπος που συμπαθούσα περισσότερο, αυτός που με έλυνε πιο πολύ, αλλά ήταν και ο Victor Brauner, του οποίου, ήταν πολύ ανεπτυγμένη η καλλιτεχνική αισθητική του για την τέχνη. Είναι ακράδαντη η πίστη μου ότι ο Brauner έκανε μια επανάσταση στην τέχνη, την οποία ακόμη δεν έχουμε δει. Ήταν προάγγελος για ότι ακολούθησε στο χώρο της τέχνης»
Μου μίλησε για το Παρίσι, για την Γερμανία, το Βερολίνο. Είχε μοναδική διάθεση, ακόμα και για αυτοκριτική…
-«Πάντοτε σιχαινόμουν να είμαι αναγνωρισμένος. Καθησυχασμένος. Όταν η γκαλερί στο Παρίσι άρχισε να γίνεται «ασφαλής», μετακόμισα στο Μιλάνο και όταν έγινε και το ίδιο πράγμα εκεί, πήγα στη Γενεύη και μετά πάλι στη Νέα Υόρκη.
Τόσα χρόνια είχα συγκεντρωθεί σε τόσους σπουδαίους καλλιτέχνες… Magritte, Max Ernst, De Chirico, Fautrier, Brauner, αλλά τώρα όλοι έχουν πεθάνει. Αισθάνομαι σα χήρος.»
-«Είστε τρελός, Ιόλα» του είπα. «Απίστευτα τρελός.»
-«Υπάρχει αρκετή συγκίνηση και τρέλα στη ζωή μου. Γιατί θέλω να με θυμούνται σαν έναν νέο χορευτή και όχι σαν έναν παλιόγερο που καταρρέει. Μια χορευτική πόζα, μια κίνηση, ένα αριστούργημα της τέχνης σωστά κρεμασμένο σε μια γκαλερί!.»
Δεν είχε όριο όταν ξετύλιγε το κουβάρι των αναμνήσεών του. Είναι τόσες εικόνες… είναι τόσες οι σκηνές, που χάνεσαι.
«Στη ζωή μου, όπως και στη δουλειά μου, κάνω μόνο ό, τι μου αρέσει, ό, τι θέλω, ό, τι αγαπώ. Δεν πιστεύω στα όρια. Είμαι αντι- εθνικιστής στην τέχνη. Στην τέχνη δεν υπάρχουν πολιτιστικά όρια, που πρέπει να έχεις διαβατήριο για να τα περάσεις. Ούτε στις αναλύσεις και στις θεωρίες πιστεύω. Τι να πεις δηλαδή για την τέχνη;… Να την αναλύσεις; Αυτό το πράγμα δεν το θέλω στη δουλειά μου. Δεν μπορώ να μιλώ σαν εμπειρογνώμονας της τέχνης. Δεν έχω καμία σχέση με αυτό. Αυτά τα λένε οι άσχετοι με τη τέχνη.
Η τέχνη δεν έχει λόγια. Τα λόγια δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη. Αυτό είναι το μυστικό μαζί της. Την αφήνεις να σε μαγέψει. Είναι λάθος να είσαι έξυπνος και να μιλάς με γνωματεύσεις. Όταν το κάνεις αυτό απλά γίνεσαι βαρετός. Το να μιλάς για την τέχνη μου φαίνεται πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει ένας καβγάς.»
Ο Αλέξανδρος Ιόλας έχει την καλή Τέχνη στο γαλάζιο Αλεξανδρινό αίμα του. Γνήσιος εραστής του μπαλέτου. Ο ίδιος χορευτής. Άριστη γνώση του θεάτρου, της λογοτεχνίας, της μουσικής και όλων των εικαστικών Τεχνών.
«Όταν ασχολείσαι με την Τέχνη, δεν έχεις δικαίωμα να ασχολείσαι μόνο με μια πτυχή της! Είσαι απατεώνας» έλεγε συχνά
Ήθελα να μάθω πως σκέφτεται. Δε σου το επέτρεπε. Τουλάχιστον να καταγράψω του χιούμορ του πασπαλισμένο με ειρωνεία.
-«Πρέπει να «ξέρεις», για να με νοιώσεις…»
-Ξεκινήσατε τη ζωή σας σαν πιανίστας ή σαν χορευτής;»
-«Σπούδασα πιάνο αλλά οι γονείς μου έκλεισαν το πιάνο και μου είπαν «όχι μουσική, όχι θέατρο, όχι χορός! Θα γίνεις έμπορος βαμβακιού.»
-«Έμπορος βαμβακιού;»
-«Ναι. Αλλά δεν μπορούσαν να με απομακρύνουν από τις Τέχνες. Αφού έχασα την ευκαιρία να παίξω πιάνο, προσπάθησα να τραγουδήσω. Αφού δε μου επέτρεπαν να τραγουδήσω, δοκίμασα να γίνω ηθοποιός. Αφού δε μπόρεσα να γίνω ηθοποιός, προσπάθησα να γίνω χορευτής. Αλλά δεν ήθελα να γίνω βαμβακέμπορος. Ούτε καν ένας πλούσιος βαμβακέμπορος.»
 |
| φωτογραφία από το αρχείο του Νίκου Σταθούλη που κοινοποίησε τις 10 Νοεμβρίου 2013 |
-«Πως ήταν η Αλεξάνδρεια τότε; Αρχές του 20ου αιώνα;»
-«Ήταν το κέντρο του κόσμου. Ήταν απόλυτα ελληνική η Αλεξάνδρεια. Είχε ελληνικά νοσοκομεία, ελληνικά σχολεία, ελληνικά γυμναστήρια, ελληνικές φυλακές, ελληνικά νεκροταφεία, αλλά είμαι ένας άνθρωπος με 100 διαβατήρια. Δε πιστεύω στις εθνικότητες εγώ.»
-«Είστε σαν τον Άργο με τα 100 μάτια και μετά;»
-«Στην Αθήνα και μετά Βερολίνο κι ύστερα Παρίσι. Όταν έφτασα εκεί ήταν το 1929, στην Place de la Concorde, με τις παρελάσεις, τις σημαίες και τα ρωσικά σφυροδρέπανα.»
-«Εκεί που αποκεφαλίστηκε η Μαρία Αντουανέτα;»
-«Ναι! Εκεί! Φυσικά γνωρίζοντας τον γαλλικό λαό, μπορώ να πω, ότι ξεχνούν πολύ εύκολα, σε σχέση με τις επιθυμίες τους. Όταν έφτασα στο Παρίσι, πήγα στη σχολή χορού, γνώρισα όλες τις μπαλαρίνες, τους ασυνήθιστους ποιητές, τον Jean Cocteau Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε φιλία, αγάπη, κατανόηση. Μου έδωσε ελευθερία στον τρόπο σκέψης και έκφρασης του εαυτού μου. Μια μέρα γνώρισα τον πρίγκιπα Felix Yusupov, ο οποίος ήταν ο καλύτερος, ο πιο ευγενής και ο πιο όμορφος άντρας στη γη!...»
-«Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ρασπούτιν;»
-«Ποτέ δε μίλησε γι’ αυτόν. Εκτός από μερικές φορές που κάποιος τον ρώταγε… αλλά δεν έλεγε ούτε ναι, ούτε όχι. Ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος. Τον ερωτεύτηκα από την πρώτη στιγμή.»
-«Κι εσείς είστε ένας ωραίος κύριος. Πόσο χρονών είστε;»
-«Είμαι 75.»
-«Πόσο πλούσιος είστε;»
-«Πόσο πλούσιος αισθάνομαι, θες να πεις. Απέκτησα χρήματα για να αγοράσω μερικά πράγματα γιατί τα αγαπώ και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά. Αυτός ο κορμός» μου δείχνει τον Ραμσή «είναι από τα μεγαλύτερα θαύματα που έχω δει στη ζωή μου.»
-«Καλύτερο και από την ελληνική γλυπτική;»
-«Καλύτερο από οποιαδήποτε γλυπτική. Καλύτερο και από τη φύση.»
-«Και ο δημιουργός του καλύτερος από τον Πραξιτέλη;»
-«Μη συγκρίνεις την Τέχνη. Ποτέ μην εξαπατάς τον εαυτό σου με συγκρίσεις. Πολλά από τα πράγματα δε συγκρίνονται. Το σπουδαιότερο είναι να αγαπάς, όχι να συγκρίνεις. Μόνο τότε βλέπεις «μέσα» τους.»
-«Πάντα θα απορώ γιατί γυρίσατε να ζήσετε τα τελευταία σας χρόνια εδώ. »
-«Γιατί έπρεπε να κάνω μια δωρεά στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να δημιουργηθεί ένα Μουσείο, το οποίο να μην έχει σχέση με την κυβέρνηση και την οποιαδήποτε πολιτιστική πολιτική. Να έχει σχέση με ανθρώπους που αγαπούν την Τέχνη και προσφέρουν ό, τι μπορούν. Άλλος γη, άλλος κτήρια, άλλος Τέχνη. Ένα Μουσείο που να φέρει τη σφραγίδα του πάθους. Ένα Μουσείο που να έχει μέσα Τέχνη μοντέρνα, σημερινή και αυριανή Έτσι γίνονται τα Μεγάλα Μουσεία. Γιατί γύρισα στην Ελλάδα. Μα γιατί την αγαπώ βέβαια. Είναι οι άνθρωποι μου εδώ, η οικογένειά μου, οι άνθρωποι που αγαπώ.»
-«Αν ήσασταν πρωθυπουργός, σαν τον Ανδρέα Παπανδρέου, ποια θα ήταν τα πρώτα επιτεύγματά σας;»
-«Δεν είμαι πολιτικός εγώ. Εγώ αναπνέω μόνο για την Τέχνη, την αγάπη και τους ανθρώπους. Από αυτά τα τρία πράγματα, τίποτα δεν γνωρίζουν οι πολιτικοί. Έχουν τα δικά τους προσωπικά ενδιαφέροντα αυτοί. Δεν κοιτούν έξω από τον εαυτό τους, εκτός από το πώς θα «τιθασεύσουν» τον κόσμο. Γιαυτό δεν είναι ποτέ μεγάλοι, είναι πάντοτε μικροί.»
-«Πάντα χαρίζατε ένα μεγάλο μέρος της συλλογής σας; Από ότι γνωρίζω είστε δωρητής σε δώδεκα μεγάλα μουσεία του κόσμου.»
-«Κοιτάξτε. Οι Αιγύπτιοι αρέσκονται στο να κατέχουν αντικείμενα. Τους καταλαβαίνω. Αλλά η Τέχνη είναι καλύτερα να χαρίζεται.»
-«Ποιο είναι το πιο σπουδαίο από όλα τα αποκτήματά σας;»
-«Το πιο όμορφο απόκτημά μου είναι ο αιγυπτιακός κορμός του Ραμσή. Είναι από τα ωραιότερα πράγματα που έχω δει σε πέτρα. Κοιμάμαι μαζί του. Είναι στο υπνοδωμάτιό μου. Δε μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό.
Όταν ήμουν παιδί έπρεπε να κάνω το σταυρό μου τρείς φορές μπροστά στο εικόνισμα και να φιλήσω την Παναγία. Από τότε που έχω αυτόν τον κορμό, του δίνω ένα φιλί στα δεξιά και την άλλη μέρα τον φιλώ πάλι εκεί.»
-«Ποιους καλλιτέχνες ανακαλύψατε στην διακεκριμένη καριέρα σας;»
-«Δεν είμαι Χριστόφορος Κολόμβος εγώ. Δεν ανακαλύπτω τίποτα. Βλέπω πράγματα. Έχω τα μάτια μου ανοιχτά. Έχω ευαισθησία αλλά δεν ανακαλύπτω τίποτα. Γιατί τα πράγματα βρίσκονται εκεί. Τα «βλέπω» και ξετρελαίνομαι για κάποια από αυτά.»
-«Υιοθετήσατε πολλούς καλλιτέχνες όμως…»
-«Ναι. Και πρώτους απ’ όλους, τους Σουρεαλιστές. Όταν πήγα στην Αμερική, ο σουρεαλισμός είχε εκτιμηθεί άσχημα. Τόσο πολύ ώστε να είναι σκανδαλώδες ακόμα και να εκθέτεις έργα. Αργότερα ο Σουρεαλισμός άρεσε σε όλους.»
-«Αναδείξατε όμως πολλούς καλλιτέχνες.»
-«Δεν ανέδειξα κανέναν. Είμαι όμως ευτυχισμένος όταν οι καλλιτέχνες μου αναγνωρίζονται.»
-«Ποιος ήταν ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης του αιώνα μας, κατά τη γνώμη σας;»
-«Για μένα ο πιο συγκλονιστικός είναι ο De Chirico. Αγαπώ τους τελευταίους του Picasso. Δείχνουν στους νέους ανθρώπους ότι ακόμα και χωρίς να έχεις πάει σε σχολή, μπορείς να ζωγραφίσεις.»
-«Είστε κατά των Σχολών Τέχνης;»
-«Απόλυτα ναι! Αυτή η απελευθέρωση από τον ακαδημαϊσμό είναι δικό του έργο. Κάθε καλλιτέχνης θα πρέπει να μάθει τα πάντα για τον εαυτό του και να το μεταφέρει με τον τρόπο που το νοιώθει.»
-Ο πιο σημαντικός καλλιτέχνης;
-«Υπάρχουν δυο μεγάλα κινήματα στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Κυβισμός και ο Σουρεαλισμός. Μετά εμφανίστηκε η Pop Art και η κατάσταση άλλαξε. Ο Picasso βέβαια, τα ξεπέρασε όλα αυτά. Δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον Σουρεαλισμό πλέον. Ήταν περίπλοκος για αυτόν. Με την ομάδα των σουρεαλιστών ήταν για 7 ημέρες. Ω ναι. Ήταν ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης του 20ου αιώνα.»
-«Αν ξαναγεννιόσασταν. Θα ξανακάνατε το ίδιο πράγμα;»
-«Ένα εκατομμύριο τοις εκατό. Θα έκανα την δουλειά που κάνω τώρα. Τίποτε άλλο. Είμαι ολοκληρωτικά ικανοποιημένος και ολοκληρωτικά ευτυχισμένος. Όλη μου η ύπαρξη είναι αυτό που κάνω εδώ και 50-60 χρόνια. Τέχνη, Τέχνη και Τέχνη είναι το μόνο πράγμα που με ενδιαφέρει…»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου