Αλεξάνδρου Ιόλα:" Η Ζωή μου" απο τον Νίκο Σταθούλη (Ρούντολφ Νουρέγιεφ)

Αλεξάνδρου Ιόλα:" Η Ζωή μου"
απο τον Νίκο Σταθούλη
Συνέχεια διαδικτυακης δημοσίευσης της βιογραφίας του Αλέξανδρου Ιόλα η οποία κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις "Οδός Πανός"
Σε στιγμές κρίσης δεν αξίζει να δίνετε 18 ευρώ να το αγοράσετε και ο συγγραφέας να μη παίρνει γρόσι.
Η τέχνη για να είναι για όλο τον κόσμο, πρέπει να είναι ΔΩΡΕΑΝ!!!
Για να γίνει κτήμα περισσότερων χρηστών εντελώς δωρεαν ΔΙΑΔΩΣΤΕ το...με απλά λόγια ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ το...

Συνέχεια δημοσίευσης..

Ρούντολφ Νουρέγιεφ
Το καλοκαίρι του 1985, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ήρθε στην Ελλάδα για την τελευταία του παράσταση. Ο Ιόλας, δέκα μέρες πριν, τον είχε καλέσει να μείνει στο σπίτι του και είχε οργανώσει δύο δείπνα προς τιμήν του. Ο Ρούντολφ τον είχε ενημερώσει για την αρρώστια του αλλά ο Ιόλας τον καθησύχασε. «Εσένα δε θα σε νικήσει καμιά αρρώστια ποτέ!».
Όταν έφτασε στην Ελλάδα, ο διάσημος χορευτής, ο Αλέξανδρος Ιόλας του είπε ότι ήθελε να τον δει στις πρόβες του στο Ηρώδειο… Το ίδιο, κιόλας, απόγευμα της άφιξής του, πήγαμε με τον Ιόλα στο Ηρώδειο, να παρακολουθήσουμε τις πρόβες.
Ο Νουρέγιεφ, φανερά στεναχωρημένος, είπε στον Ιόλα ότι ήταν η τελευταία του φορά σαν χορευτής και τότε ο Ιόλας, βγάζει το μονόπετρο, χρυσό δαχτυλίδι του και πιάνοντας το δεξί χέρι του Νουρέγιεφ, του το φοράει στο μεσαίο δάχτυλο, λέγοντας του: «Πάρε λίγη από την ενέργειά μου αγόρι μου.»
-«Τον αγαπάτε πολύ τον Ρούντολφ Νουρέγιεφ;» τον ρώτησα.
-«Μα ο ίδιος εκφράζει, την τελειότητα στο χορό για τον 20ο αιώνα. Είναι σκληρός δουλευτής, είναι δύσκολο παιδί, είναι ο ίδιος σταρ και καμιά φορά κακομαθημένος, ενώ λατρεύει και τον λατρεύουν τα φώτα της δημοσιότητας. Του άρεσαν τα πάρτι και οι κοσμικές συγκεντρώσεις και αγαπάει τρελά τον τραγουδιστή των Queen, Φρέντυ Μέρκιουρι, με τον οποίο είναι τρελά ερωτευμένος και έχουν σχέση.
Όλα αυτά μπορεί να σκιαγραφούν ένα χαρακτήρα αλλά σαν καλλιτέχνης, ήταν εξαίσιος. Ο χορός του είχε δραματικότητα. Η ερμηνευτική του ικανότητα και η σκηνική του παρουσία, ήταν ανεπανάληπτη. Η ενέργειά του ήταν απίστευτη. Δουλεύει 10 με 12 ώρες την μέρα. Γλεντάει, χορεύει, πηγαίνει σε πάρτι, ξενυχτάει, κάνει αχαλίνωτο σεξ και αμέσως μετά, χωρίς να ξεκουραστεί, πάει στις πρόβες.
Το 1961 είχε έρθει στην Ευρώπη από την Σοβιετική Ένωση, για τις προγραμματισμένες του παραστάσεις στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Ο Ρούντολφ είδε σαν πρωτάρης της ελευθερίας τη ζωή στην Ευρώπη και δε συμμορφώθηκε με το πρωτόκολλο συμπεριφοράς του συγκροτήματος. Γλεντούσε και ξενύχταγε με αγόρια από τη Δύση, με αποτέλεσμα, να αποφασίσουν να τον στείλουν πίσω στην Σοβιετική Ένωση, ενώ το συγκρότημα θα συνέχιζε την περιοδεία, κανονικά.
Στο αεροδρόμιο του Παρισιού, πήγε προς το μέρος της Γαλλικής Αστυνομίας και του είπε ότι ήθελε να μείνει στο Παρίσι. Μεσολάβησα για τα τον στείλω στα μπαλέτα του Μαρκήσιου Ντε Κουέβας, με τον οποίο τσακώθηκε, μετά από πέντε μήνες….
Είναι μια ατίθαση ηλιαχτίδα της Τέχνης και της ζωής. Είναι ένα ιερό πλάσμα που αξίζει να το αγγίξει κάποιος. Έχει κάτι παιδικό απάνω του. Ξέρει καλά το μέγεθος του ταλέντου του και έχει δουλέψει σκληρά γι’ αυτό. Γι’ αυτό, αυτό το πλάσμα είναι θεϊκό πάνω στη σκηνή. Δεν έχει καταλάβει, βέβαια, ακόμα ότι μεγάλωσε και κάνει πολλά συγχρόνως πράγματα, με αποτέλεσμα, κάπου να είναι υποχρεωμένος να τσαλαβουτήσει και να δεχθεί τη σκληρή κριτική του κοινού και των κριτικών.
Όλοι, ωστόσο, γνωρίζουν την ιδιοφυία του και γι’ αυτό τον στήριξαν. Όλοι τον θέλαμε κοντά μας για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Για να περνάμε καλά. Γιατί νοιώθεις ωραία μαζί με τον Ρούντολφ, επειδή η χάρη του ωραίου, ξυπνά τις αισθήσεις μέσα σου.
Η ψυχή του και το σώμα του, κρύβουν ένα τόσο εξαίσιο μυστήριο , που σε ερέθιζε να το εξερευνήσεις, να το υιοθετήσεις, να το κάνεις δικό σου.»

57. «Μυστικός Δείπνος»

Ήταν Σεπτέμβριος του 1985, όταν ο δικηγόρος του Αλέξανδρου Ιόλα, Αλέξανδρος Λυκουρέζος, τον ενημέρωσε ότι σε μια βδομάδα θα ξαναπάνε στον ανακριτή.
-«Θα με φάνε οι αλήτες!» φώναξε από το τηλέφωνο, στον δικηγόρο του. «Με πήρε τηλέφωνο η Αλίκη Κουτσόγιωργα και μου είπε να φύγω γιατί θα μου κάνουν κακό. Μα πού να πάω; Που να τα αφήσω στη μέση όλα αυτά;»
Ήταν απελπισμένος. Το σημερινό δημοσίευμα της «Αυριανής» τον είχε καταβάλει. Είχε δημοσιεύσει τη διεύθυνση του σπιτιού του και το τηλέφωνό του. Η κατάσταση ήταν εξωφρενική.
Το ίδιο βράδυ, πήρε τηλέφωνο τον Άντυ Γουόρχολ, στη Νέα Υόρκη, παραγγέλνοντας το έργο, το οποίο θα φιλοτεχνούσε για την αντιγκαλερία του, στο Μιλάνο.
-«Andy, παιδί μου, αποφάσισα να παρουσιάσω τον «Μυστικό Δείπνο», του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, απέναντι από τη Santa Maria de la Grazie, όπου βρίσκεται και ο πραγματικός, εσύ θα φτιάξεις την αναπαραγωγή του»
-«Τέλεια, Ιόλα… Έχω ένα εικόνισμα του Μυστικού Δείπνου, στο προσκεφάλι μου. Είναι αυτό του Λεονάρντο»
-«Περίφημα. Μόνο Κοίταξε… Άσε τη θέση του Ιούδα, κενή.»
-«Γιατί Αλέξανδρε;»
-«Για να βάλουμε τον Έλληνα, εκεί!!!
-«Αυτό δε θα μου το επιτρέψει ποτέ ο Λεονάρντο, Ιόλα.»
-«Ε, τότε κάνε ό, τι καταλαβαίνεις. Μόνο ξεκίνα. Δεν έχω χρόνο. Βιάζομαι.»
Είχα πάθει σοκ. Δε πίστευα στα αυτιά μου. Έτσι γεννιούνται τα μεγάλα έργα τέχνης έλεγα μέσα μου.
Για ενάμιση περίπου χρόνο, δούλευε ο Andy Warhol για το έργο αυτό. Η παραγωγή του ήταν πάνω από 60 έργα, τα οποία θεωρήθηκαν από τα σπουδαιότερα της καριέρας του, εκ των οποίων τα 24 μεγαλύτερα, ανήκαν στον Αλέξανδρο Ιόλα. Για όσο διάστημα ο Andy Warhol, δούλευε τον «Μυστικό Δείπνο», ο Ιόλας έπρεπε να φύγει από την Ελλάδα.
Το κλίμα ήταν νοσηρό. Οι καλλιτέχνες του Ιόλα, άρχισαν να απομακρύνονται, μπας και τους πιάσει ο Τύπος στο στόμα τους κι αυτούς. Ο Κώστας Πανιάρας, ο Κώστας Τσόκλης, ο Τάκης, ο Παύλος, σταμάτησαν να έχουν τηλεφωνική επικοινωνία μαζί του, εκεί που το τηλέφωνό του , έσπαγε κάθε μέρα.
Έφυγε για 20 μέρες στη Νέα Υόρκη, φιλοξενούμενος στο σπίτι της Μάρας Καρέτσου, στην Park Avenue 502, γιατί η ανιψιά του η Σύλβια, δε ήθελε να τον φιλοξενήσει.
«Και να φανταστείς ότι εγώ τη πήρα τη μικρή από την Ελλάδα και την έφερα στην Αμερική.», θα μου πει νευριασμένος, για την ανιψιά του.
Μετά από δεκαπέντε μήνες περίπου ταξιδέψαμε, μαζί , στη Νέα Υόρκη, για να δούμε από κοντά, τα πρώτα έργα του «Μυστικού Δείπνου», στο Factory του Andy Warhol. Ήταν Μάιος του 1986 , όταν με τον Ιόλα διαλέξαμε ένα ξενοδοχείο στην Park Avenue και 57η οδό.
Ο Andy Warhol, την ίδια μέρα που φτάσαμε στη Νέα Υόρκη, στη γκαλερί του Larry Gagoosian, θα παρουσίαζε τα οξειδωμένα- κατουρημένα έργα του. Ο Ιόλας κοίταζε από το παράθυρο, το δρόμο. Δε μίλαγε. Μόνο σκεφτότανε. Κάποια στιγμή, χτύπησε τη γροθιά του, δυνατά πάνω στο γραφείο της σουίτας, φωνάζοντας με όση φωνή διέθετε: «Τους πούστηδες! Εμένα να καταντήσουν, έτσι;!»
-«Ποιοι;» τον ρώτησα.
-«Οι αμόρφωτοι. Που πήρανε στα σοβαρά ένα κακό ηθοποιό, ένα παιδί άρρωστο. Αλκοολικό! Χρησιμοποίησε ο ένας τον άλλον για να κάνουν σκάνδαλο στην πλάτη μου. Τους κακομοίρηδες. Πώς να τα βάλεις μαζί τους;»
-«Σας χρωστάνε, Ιόλα. Δεν το σκέφτεστε;»
-«Αυτό είναι το κακό. Ότι σου χρωστάνε. Και σε ποτίζουν δηλητήριο. Ό, τι έκανα, το έκανα για μένα. Γιατί ευχαριστιόμουν εγώ! Όταν παίρνεις γίνεσαι, όταν δίνεις, είσαι… Όταν είναι μέσα στο DNA σου να ασχολείσαι με κάτι ωραίο και να παραδειγματίζεις και τους άλλους, ιδίως του νεότερους, τότε ευχαριστιέσαι.»
Ήταν ήδη κουρασμένος. Άντεχε, δεν άντεχε να πάμε στα εγκαίνια της έκθεσης του Andy. Τελικά, έριξε μια κάπα γούνινη πάνω του και πήγαμε στην έκθεση. Ο Larry Gagoosian έτρεξε να τον φιλήσει μόλις τον είδε. Ο Andy Warhol ήταν χαμογελαστός και απολάμβανε το show που είχε στήσει, για ακόμα μια φορά.
Ο Ιόλας ξεναγούσε τη Χριστιάνα Βαρδινογιάννη, στην έκθεση, η οποία μόλις είχε φτάσει στη Νέα Υόρκη με concord από το Παρίσι.
-«Μα πως έγιναν αυτά τα έργα;» ρώτησε η Χριστιάνα τον Ιόλα.
-«Μα, παιδί μου, έβγαλαν τα πουλιά τους και τα κατούρησαν, όλα τα παιδιά του Factory…»
Τις επόμενες μέρες, παρατήρησα ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα του, την εγκατέλειπε. Ακόμα και τη φροντίδα του σώματος του και της υγείας του είχε παραμερίσει. Είχε παρατήσει τελείως τον εαυτό του. Είχε χάσει 20 κιλά, μέσα σε ελάχιστους μήνες. Το βλέμμα του ήταν πονεμένο για πολύ καιρό.
Δεν πλενόταν. Δεν άλλαζε ρούχα. Τα ρο0ύχα του μυρίζανε. Τα νύχια του ήταν μαύρα, πράγμα ανήκουστο, όταν μια φορά την εβδομάδα- μια ολόκληρη ζωή- έκανε μανικιούρ. Τα μαλλιά του ήταν λιγδιασμένα και άβαφα, ενώ το ήξερε ότι τα μαλλιά του ήταν η δύναμή του.
Ήταν μια σκληρή πραγματικότητα, την οποία αντιμετώπιζε και που ο ίδιος δεν μπορούσε να καταλάβει.
-«Γιατί όλα αυτά; Πως ήταν δυνατόν να μην καταλαβαίνουν την πιθανή αλήθεια μέσα σε αυτό το περίπλοκο και νοσηρό υφάδι κατηγοριών πορνείας, ασέλγεια ανηλίκων, αρχαιοκαπηλίας, ναρκωτικών. Πως είναι δυνατόν να παίρνουν στα σοβαρά ένα άρρωστο άτομο;»
-«Το περπάτημα κάνει καλό. Θέλετε να περπατήσουμε;» τον παρότρυνα.
Διάλεξε ένα μακρύ παλτό από δέρμα κροκοδείλου και πήγαμε απέναντι σχεδόν, στη γκαλερί που είχε ανοίξει ο Κeith Green.
-«Πάμε στο στούντιο του Dennis Oppenheim » είπε ξαφνικά ο Ιόλας. Δεν ήταν προγραμματισμένο. Είχε να μιλήσει με τον Dennis πάνω από πέντε μήνες.
Πήραμε ταξί για την Chinatown, την κινέζική συνοικία, όπου ήταν και το σπίτι- ατελιέ του καλλιτέχνη, χωρίς να τον ειδοποιήσει ότι βρισκόταν στη Νέα Υόρκη.
Ήταν ένας τεράστιος χώρος, υπόγειος, πρώην γκαράζ αυτοκινήτων, όπου ο Dennis, το είχε μετατρέψει σε σπίτι- ατελιέ και εκθεσιακό χώρο. Ο Ιόλας χτύπησε το κουδούνι 4 ή 5 απανωτές φορές. Ο Dennis άνοιξε τη πόρτα και σάστισε, βλέποντας τον Αλέξανδρο Ιόλα μπροστά του.
Μπήκαμε μέσα και από την πρώτη στιγμή, ο Ιόλας, άρχισε να του εξηγεί για το Μουσείο της Θεσσαλονίκης, το Μιλάνο, τη δωρεά του σπιτιού του στην Αγία Παρασκευή, το οποίο είχε επισκεφτεί πολλές φορές ο Dennis.
-«Ιόλα, είσαι πολύ κουρασμένος» τον διέκοψε ξαφνικά ο Dennis.
-«Θέλω να δω τα έργα σου» του απάντησε ο Ιόλας .
Ο Αμερικάνος καλλιτέχνης έμοιαζε με χίπη. Είχε μακριά, ξανθά μαλλιά, φορούσε ένα τζίν παντελόνι και τζίν πουκάμισο, ενώ στο λαιμό είχε ένα κόκκινο ροκ φουλάρι.
Άρχισε να απλώνει τα μεγάλα σχέδιά του στο πάτωμα. Πολλά από αυτά ήταν κολλημένα μεταξύ τους. Μια έκρηξη χρωμάτων γέμισε τον χώρο. Ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν όρθιος, σε τέλεια στάση με το ένα δάχτυλο στο στόμα, χαρακτηριστική στάση του, όταν κοιτούσε κάτι που του άρεσε.
«Τι θαύμα! Καινοτομία!» φώναξε και βγάζοντας από την τσέπη του το μπλοκ των επιταγών του, έγραψε το ποσό των 15.000 δολαρίων.
«Πάρε αυτά!» του λέει, «Θα τα πάρω όλα! Πες μου πόσο κάνουν και όταν φτάσω στην Αθήνα, σου στέλνω τα υπόλοιπα.»
Ο «Αιγύπτιος» παρέμενε μέσα του. Ο Dennis ήταν τόσο ευχαριστημένος και πρότεινε στον Ιόλα να πάμε για γεύμα σε ένα ασιατικό εστιατόριο, το οποίο βρισκόταν κοντά στο σπίτι του. Ήξερε την αγάπη του Ιόλα για την ασιατική κουζίνα.
Ο Ιόλας ξετρελάθηκε με την ιδέα και ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένος στο εστιατόριο, το οποίο ήταν γεμάτο από Ασιάτες εργάτες, οι οποίοι έπαιρναν ένα πλήρες γεύμα, με 6 δολάρια.
Έπρεπε να γυρίσουμε σχετικά νωρίς το μεσημέρι, διότι το απόγευμα είχε κανονίσει ο Andy Warhol, να πάμε να δούμε στο Broadway, την παράσταση: «Flamenco Puro», με ένα καταπληκτικό καστ από την Ισπανία, όπου θα χόρευε μια ρομαντική τσιγγάνα 65 ετών.
Την επόμενη μέρα θα βλέπαμε τον «Μυστικό Δείπνο» του Andy Warhol στο «Factory», για πρώτη φορά από κοντά. Βλέπαμε τα έργα μονάχα από φωτογραφίες που του έστελνε ο Andy στην Αγία Παρασκευή.
Το επόμενο πρωί, στο «Εργοστάσιο», μας άνοιξε μια ηλικιωμένη θυρωρός, η οποία κεντούσε με χρυσή κλωστή, το σήμα του δολαρίου στις μαύρες βελούδινες παντόφλες του Andy. Απέναντί μας ήταν ένας μεγάλος μαύρος καναπές και μας έδειξε να καθίσουμε.
Ξαφνικά, εκεί που περιμέναμε κάποιον να έρθει, μπήκε μέσα ο ζωγράφος Κeith Haring. Τον είδα και τρελάθηκα. Μαζί με τον Warhol, ήταν οι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες τότε. Μου είχε μιλήσει και ο Ιόλας και ο Αλέξης Ακριθάκης για τον Κeith Haring.
Ο Αμερικάνος ζωγράφος χαιρέτησε τον Ιόλα, ο οποίος με σύστησε και μας έδειξε ένα πιστόλι tattoo, το οποίο μόλις είχε αγοράσει…
-«Τι, κάνεις και tattoo;» τον ρώτησε ο Ιόλας
-«Σκέφτομαι να πειραματιστώ, σε εμένα και στους φίλους μου» απάντησε ο Κeith Haring και λίγο αργότερα αφέθηκα στα χέρια του προκειμένου να μου χτυπήσει ένα tattoo στο δεξί αστράγαλο.. ένα μωρό που μπουσουλάει,το οποίο προσεχω σαν τα μάτια μου... Ειναι το μόνο που θα παρω μαζι μου....
Μας ενημέρωσαν ότι ο Warhol ήταν στο χώρο του γυμναστηρίου και μπορούσαμε να πάμε να τον δούμε.
Χαιρετηθήκαμε και σχολιάσαμε την χθεσινοβραδινή παράσταση. Μας οδήγησε προς τον χώρο που βρισκόταν ο «Μυστικός Δείπνος».
Ο Ιόλας φορούσε μια γούνινη καπαρντίνα και ήταν γεμάτος αγωνία να δει τα έργα. Οι βοηθοί του Andy Warhol, πήραν τα ταμπλό και άρχισαν να τα ξετυλίγουν στο πάτωμα, στα πόδια του Ιόλα.
Ο «Μυστικός Δείπνος», μήκους 13 μέτρων. Άλλα τέσσερα έργα, μήκους 13 μέτρων το καθένα, σε διαφορετικά χρώματα και άλλα πολλά μικρότερα, 3 μέτρα, 1 μέτρο και τα πρόσωπα του Χριστού 70x100 το καθένα. Όλα σε διαφορετικά χρώματα, σε διαφορετικό φόντο, άλλα καμουφλάζ. Ο Ιόλας φαινόταν ενθουσιασμένος. Και ήταν.
Η συμφωνία για την τιμή των έργου ήταν 1.000.000 δολάρια. Ο Ιόλας εκείνη τη στιγμή, έβγαλε από την τσέπη του ένα μπλοκ επιταγών, δίνοντάς του 500.000 δολάρια. Τα υπόλοιπα, θα τα εύρισκαν μετά. Έτσι, χωρίς χαρτιά, χωρίς υπογραφές.
-«Τι σημαίνει για σας ο «Μυστικός Δείπνος»;» ρώτησα τον Andy Warhol.
-«Με ερέθισε αφάνταστα η ιδέα του Ιόλα, να ανακατέψει το παλιό με το καινούργιο. Με εμπνέει αυτή η συνύπαρξη. Ο Ιόλας ανοίγει μια γκαλερί ακριβώς απέναντι από το Μοναστήρι Santa Maria de la Gracie, όπου βρίσκεται ο πραγματικός Λεονάρντο… Αυτό με εμπνέει, θρησκευτικά.»
-«Αν δεν υπήρχε το πρωτότυπο του Λεονάρντο;… Πως θα ζωγραφίζατε τον Μυστικό Δείπνο;»
-«Θα έκανα, φαντάζομαι, το ίδιο.»
-«Πως σκέφτεστε να αντιδράσουν οι Ιταλοί, οι οποίοι θεωρούν- και έτσι είναι- τον «Μυστικό Δείπνο» ένα αριστούργημα;»
-«Θα φάω πολύ σπαγγέτι, όπως τρώνε κι αυτοί. Οι Ιταλοί είναι σκληροί άνθρωποι, όπως και οι δημοσιογράφοι. Γι’ αυτό δουλεύω εδώ. Εκεί θα ήταν πιο δύσκολα.»
-«Ποιος είναι ο Ιούδας, Andy;»
-«Δε πιστεύω στους κακούς ανθρώπους. Δεν τους ξεχωρίζω από τους άλλους. Μου αρέσουν όλοι.»
-«Έχετε αλλάξει τη «φιλοσοφία» σας από τότε που τη δημοσιεύσατε σε βιβλίο;»
-«Αν και δεν θα το ήθελα, δυστυχώς ναι»
-«Τον Ιησού, τον συναντήσατε ποτέ;»
-«Πως κάθε μέρα αλλά είναι τόσο πληγωμένος.»
Ο Andy σε μισή ώρα περίπου θα είχε ένα σημαντικό ραντεβού. Ήδη είχε φτάσει κοντά, μία το μεσημέρι. Πήγαμε με τον Fred Huze, σε ένα εστιατόριο κοντά στο Factory. Δεν είχα όρεξη να φάω. Ήταν τόσο έντονο αυτό που ζούσα, και όλα αυτά, σε 3-4 μέρες που δεν ήθελα να τελειώσουν ποτέ.
Τις επόμενες ημέρες συναντούσαμε διάφορους φίλους στη Νέα Υόρκη, κάναμε βόλτες με τη Μάρα Καρέτσου, τον Brooks Jackson.

58. Palazzo Stelline

Οι εργασίες, στο Μιλάνο ήταν εντατικές.
«Ο χώρος, δεν είναι τυχαίος.» μου έλεγε, «Δημιουργήθηκε στα όρια του Μεσαίωνα, το Palazzo Stelline και αποτελούσε μέρος ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος της εποχής. Την αντιγκαλερία μου αυτή, την έχω νοιώσει σαν έναν εντελώς αντιεμπορικό χώρο.
Δε θέλω να δείχνει κατάστημα ή χώρο εμπορικό ή έστω μια τυποποιημένη αίθουσα Τέχνης… Μέσα εκεί τώρα ξεπλένουν χρήματα. Η Μαφία μπήκε στο χώρο των γκαλερί…Για να έχεις σπουδαία έργα πρέπει να πληρώνεις μπράβους. Ακόμα και η υφή, το είδος του πατώματος, πρέπει να είναι πιο γήινο, πιο αρχέγονο.»
Δύο αρχιτέκτονες είχαν αναλάβει το δύσκολο έργο της αποκατάστασης του χώρου. Ο Ιόλας δεν ήθελε να κάνει προχειρότητες. Δεν έκανε ποτέ. Ακόμα μελετούσε τη λειτουργία του, τη διακόσμηση του, ακόμα και την οργάνωσή του, να μη θυμίζει σε τίποτα Μουσείο ή γκαλερί. Ο Τζιοβάνι Κουάντριο και ο Τζιάνι Τζιακούσι, πρόσεχαν να είναι συνεπείς στις οδηγίες του Ιόλα.
Μέχρι τότε, ήταν πολλές οι προστριβές του με τους αρχιτέκτονες και τους εργάτες, γιατί ο Ιόλας κοίταζε και την παραμικρή λεπτομέρεια. Τρείς μήνες, περίπου, έμειναν για τα εγκαίνια και τους έδωσε εντολή να αλλάξουν ολόκληρο το πάτωμα.
Είχε δώσει εντολή και στον καλλιτέχνη Roberto Matta, να φτιάξει το έργο για το Palazzo Stelline. Του είχε ζητήσει να δημιουργήσει το «Συμπόσιο του Πλάτωνα», μήκους 15 μέτρων και ύψους 2,5 μέτρων. Συνολικά 10 έργα, θα δημιουργούσαν μια ονειρική ατμόσφαιρα, σαν αυτήν που μόνο τα έργα του Μatta, μπορούν να δώσουν.

αυριο η συνεχεια...